Το πείραμα της κοινωνικής συμμόρφωσης του Αsh. Μαζοποίηση. Αλλοίωση κάθε προσωπικής αξίας.



Το πείραμα της κοινωνικής συμμόρφωσης του Αsh. Μαζοποίηση. Αλλοίωση κάθε προσωπικής αξίας. Μήπως έτσι βουλιάζουμε;
Βλέποντας το πείραμα του Αsh αυτόματα κάνει κανείς τις αναγωγές του στη σημερινή πραγματικότητα.
Ποια η ομοιότητα με τη κοινωνικο/πολιτική συμπεριφορική του σήμερα;
Οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να δέχονται δίχως καμία «σκωπτική λογική» τα παραμορφωτικά φίλτρα της εποχής και κατ’ επέκταση της μάζας. Ακολουθούν  το δρόμο της μασημένης τροφής και της ανασφάλειας.. Η διάθεση πρωτοπορίας και της διαφορετικότητας εγκλωβίζεται σε ένα πλέγμα φόβου και γενικότερης εσωτερικότητας.
Ας δούμε όμως το πείραμα του Ash προτού μιλήσουμε περισσότερο:


Στο συγκεκριμένο πείραμα, το οποίο, επινόησε ο Solomon Ash (Αμερικάνος Ψυχολόγος) εξού και το όνομα του πειράματος, πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων από τους οποίους, ο ένας είναι το άτομο που στοχεύει το εν λόγω πείραμα “συμμόρφωσης” και οι άλλοι είναι βοηθοί, πράγμα που δεν γνωρίζει το θύμα. Οι βοηθοί είναι συνενοημένοι σε αληθοφανείς ερωτήσεις που θα γίνονται, να απαντάνε λάθος, έτσι ώστε στο τέλος να επηρεαστεί η σκέψη και το μυαλό, του ατόμου, που στοχεύει το πείραμα.
Το αποτέλεσμα που όπως και μόνοι σας θα δείτε είναι πραγματικά ενδιαφέρον και άξιο λόγου. Αυτοί οι λίγοι άνθρωποι σε εκείνο το δωμάτιο αποτελούν μια μικρή κοινωνία και μας υποδεικνύουν πως επιδρούμε, πως κινούμεθα και πως αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας αλλά και τη ζωή μας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.
Ο εξισωτισμός στη σκέψη και στην επιλογή , όπως αποδεικνύεται, θαρρώ πως θα έπρεπε να αποτελεί γερό αλύχτημα του νου όλων όσων το παρακολούθησαν.
Τι οδηγεί όμως τον μέσο άνθρωπο να μαζοποιείται και να συμμορφώνεται σε «κανονιστικές νόρμες» τόσο εύκολα;
Αυτά τα παράφερνα ο άνθρωπος τα κληρονομεί από την ίδια του την οικογένεια, από το σχολικό και το φιλικό περιβάλλον. Η ποιότητα ζωής είναι αρκετά χαμηλή σε βαθμό που μας καθιστά αρκετές φορές πνευματικά ανάπηρους. Το πνεύμα όμως και η σκέψη χρήζουν ανάγκης καλλιέργειας και γαλούχησης κι αν αυτό δεν εκπαιδευθεί από τα «θεμέλια» του χτισίματος ενός ανθρώπου, ο πνευματικός καθολισμός φαντάζει  πραγμάτωση ανέφικτη.
Ο άνθρωπος είναι δέσμιος του καιρού του. Αρνείται την αυτοπραγμάτωση του είτε από φόβο, είτε από ανασφάλεια, είτε από άγνοια και οδηγείται σε μια αγέλη ομογενοποιημένων ζώων. Καταπιέζει τις δικές του επιθυμίες ή και πολλές φορές δεν έχει διαμορφώσει προσωπικά θέλω.
Μα πόσο δύσκολο είναι να αγαπήσει κανείς τον εαυτό του, να απεμπολήσει ότι βρώμικο και «οξύληκτο» τον μαστιγώνει εσωτερικά  και να χτίσει έναν καλύτερο εαυτό πλημμυρισμένο από την ανάγκη του να κάνει τον εαυτό του και τον κόσμο καλύτερο;
Είναι πολύ δύσκολο. Γιατί όπως έλεγε και ο Σβάιτσερ: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΣΦΙΓΜΕΝΟΙ Ο ΕΝΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΟΝΑΞΙΑ»
Με αυτή την επισήμανση θέλω να πω, πως ο άνθρωπος δεν αγελοποιείται μονάχα από άγνοια και ανασφάλεια (για το λάθος) αλλά κι από την ανάγκη  ενσωμάτωσης του εαυτού του σε μια κοινωνική σφαίρα, σε μια ομάδα, σε μία σχέση κ.οκ..
Έχω την αίσθηση σε αυτό το σημείο, πως η επίλυση των ψυχολογικών προβλημάτων του ατόμου και συνάμα μιας κοινωνίας είναι “τιτανογενείς” μπροστά στα της παιδείας.
Οπότε θα ήταν ωφέλιμο να κοιτάξουμε πιο βαθιά, στις ρίζες της κοινωνίας, στην ψυχή της.
Τέλος, θα συμπληρώσω πως με το να ανεχόμαστε στη ζωή μας -είτε αυτό είναι πολιτική επιβολή, είτε αυτό σχετίζεται με τις ερωτικές επαφές μας, είτε με τις όποιες σχεσιακές καταστάσεις αναπτύσσουμε καθημερινώς- το μόνο που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι να διαιωνίζουμε υποτελείς συνθήκες και επιζήμιες καταστάσεις. Αυτή η σφαλερή πραγματικότητα είναι γέννημα όλων των δικών μας  «υπερβαινόντων»  συγκαταθέσεων.
Και να θυμάστε πως η ανυπαρξία πνευματικής και ψυχικής ζωής αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο της κοινωνίας και αυτού του είδους οι φυσιογνωμίες είναι άκρως προκλητικές ως προς την καταστροφή.
7 κατευθυντήριες γραμμές:
ü      ΠΕΣ ΤΗ ΓΝΏΜΗ ΣΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
ü      ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ &  ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ
ü      Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΊΝΑΙ ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΔΥΝΑΜΗ
ü      ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
ü      ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ
ü      ΧΤΊΣΕ ΕΣΥ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ/ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙΣ
ü      ΧΤΙΣΕ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ.
Κι όπως έλεγε ο αείμνηστος Ν. Καζαντζάκης είμαστε λύκοι μονάχοι σε τούτη την πλάση. Αν δεν νοιαστούμε εμείς για μας και το περιβάλλον που ζούμε, δεν θα βρεθεί κανένας από μηχανής θεός  για να μας σώσει.
πηγή

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου